Pożywienie
Czym, oraz jak, żywi się jeż
Jeż to ssak owadożerny. Dzień zazwyczaj spędza siedząc w swej norce lub w zaroślach, na łowy wybiera się dopiero po zapadnięciu zmierzchu. Poluje bardzo powoli i uważnie, starannie obwąchując wszystkie napotkane na swej drodze przedmioty. Ryje pyszczkiem pyszczkiem w zeszłych liściach i w luźnej ziemi wyszukując pokarmu. Gdy wyczuje obecność stworzenia, które może zjeść – czeka spokojnie, aż przejdzie ono obok niego. Wówczas szybko atakuje i ostrymi ząbkami chrupie i rozcina ofiarę bądź, w przypadku na przykład żuków i chrząszczy, połyka ją w całości. Jeż, którego owady (od dżdżownic, przez larwy, stonogi, gąsienice, aż po pająki) stanowią znakomitą większość jadłospisu, nie wzgardzi innymi stworzeniami. Chętnie spałaszuje także młode ptaki, żaby, ropuchy, myszy a nawet jaszczurki. Jeż jednak pod żadnym pozorem nie chce się męczyć – zawsze wybiera ofiarę najłatwiejszą do zjedzenia i najprostszą do złapania. Dlatego woli na przykład dżdżownice, które są miękkie, od twardych chrząszczy. Zjada także martwe kręgowce – byleby tylko się nie męczyć. Jeżowi do przeżycia wystarcza 50 gramów pożywienia dziennie, jednak jeżeli tylko ma okazję – je więcej. Nadmiar żywności zamienia w tłuszcz, dzięki któremu może przetrwać okres zimowej hibernacji.
Jeż zjada także jaja, lecz, mając bardzo wąski otwór gębowy, tylko najmniejsze. Gdy jednak zobaczy rozbite jajo – chętnie wypije jego zawartość. Krótko mówiąc jest to zwierz wszystkożerny, który najczęściej jada owady, bo najłatwiej je złapać. Lecz zje praktycznie wszystko, co wejdzie mu pod nos – i nie jest rośliną.